Dragen en presteren
Door Nelsy Salden-Rebbens
Mijn moederschap begon met beschaamde blijdschap.
Een paar weken voordat ik met een nieuwe baan begon kwam ik erachter dat ik zwanger was. De eerste echo vond plaats in de week ervoor.
Het betekende dat ik op mijn eerste dag moest “bekennen” dat ik zwanger was.
Het voelde alsof ik direct in mijn kaarten liet kijken. Alsof ik door de mand viel. Ik had in mijn sollicitatiegesprek vast hoog opgegeven over mijn organisatietalent. Dat bleek hier niet erg uit.
Wederom was het ondanks mijzelf dat ik mijn buik met trots kon laten groeien. Ja, er werd gefluisterd. Maar dit bleef bij fluisteren dankzij degene die wijdbeens voor me ging staan. Die zei dat vrouwen nou eenmaal dragen en kinderen krijgen en tegen mij: dat het fantastisch nieuws was en we het gingen regelen. Dat deed ze. Zo ziet leiderschap eruit.
Alles tegelijk
Maar wat een druk heb ik gevoeld. Ik wilde moeder zijn, borstvoeding geven en kolven, want dat scheen het beste te zijn, en ik voelde me sterk genoeg om dat recht op te eisen en de commentaren van klagende collega’s over het geluid van het kolfapparaat naast me neer te leggen.
Tegelijkertijd wilde ik dat niemand merkte dat ik nog maar 29 was en dat de zwangerschapshormonen nog door mijn lichaam raasden.
Ik wilde manager zijn, en een goede ook.
Vallen en weer opstaan
Op haar geboortekaartje stond: “Er waren mooie baby’s bij maar niet zo mooi als jij.” – Herman van Veen.
Maar eenmaal weer aan het werk leefde ik meer in het lied: “We moeten rennen, vliegen, duiken, vallen, opstaan en weer doorgaan.”
Dat ik het volhield is een godswonder en in retrospectief hartstikke ongezond.
Spijt in mijn hart voel ik, als ik aan die schaamte terugdenk wanneer ik die prachtige meid van vijftien aankijk. Ik durf nu te zeggen dat het moederschap me een betere werknemer maakte, maar wat duurde het lang om dat in volle glorie te durven voelen en wat heeft het me veel gekost.
Het systeem draagt niet
De combinatie van werk en zorg is nog steeds niet vanzelfsprekend. Vrouwengezondheid staat bedroevend laag op het prioriteitenlijstje.
Het systeem is niet ontworpen voor lichamen die dragen, creëren, baren, zogen en terugveren. We draaien mee in een systeem dat niet voor en door ons ontworpen is en onze realiteit heel langzaam integreert. Te langzaam om de aarde te dragen.
Betekenis geven aan het systeem
Precies twintig jaar geleden stapte ik de financiële wereld binnen. Ik vind het er machtig.
Té machtig soms.
Met mijn schatkist aan ervaring, waar ik nog wel even rijkelijk uit kan putten, wil ik betekenis geven aan het systeem en vooral aan de menselijke ervaring daarin.